شب که می شود من می مانم و صدای خاطره های تو

من می مانم و چراغ های رو به مرگ شهر،

                                              شهر هزار رنگ،

می خواهم امشب بشمارمشان

می خواهم بگذارم دلم با سوختن هرکدام که خواست بگيرد، بگريد.

امشب صدای گريه می شنوم

نمی دانم صاحبش کيست، از کجاست

تو که خفته ای، می دانم

امشب فقط من هستم و صدای اشک و خاطرات تو و دل پاره پاره.

نه چه گوارا را مانم نه گاندی را

اما دلم فراوان برای تن رنجور همه بی خانمانان ريشست

قديس نيستم،

 شمارنده ای تاب رقابت با عدد گناهانم ندارد

                                       گناهانی که بی خبريشان برای تو نيز هست.

اين روزها همه از سياهی رويم می گويند،

                                      آخر نيز ياد نگرفتم دلم را پنهان کنم،

با اين وجود هنوز بی تاب خنده ی هر درمانده ام

ايرانی و اروپاييش را نمی فهمم، چه فرق می کند؟

همه خفته اند و من

می خواهم تا انتها در انتظار مهتاب بنشينم

کاش تا آنگاه سکوت مرا نبلعد.

--- خنیا

" بايد فرصتی پيدا کنم يک بار ديگر شعرهايش را بخوانم شايد نظرم درباره کارهايش تغيير پيدا کند. يعنی شايد بازخوانيش بتواند آن عرفانی را که در شرايط اجتماعی سال های پس از کودتای32 در نظرم نامربوط جلوه می کرد امروز به صورتی توجيه کند. سر آدم های بی گناهی را لب جوب می برند و من دو قدم پايين تر بايستم و توصيه کنم که : " آب را گل نکنيد!"- تصورم اين بود که يکی مان از مرحله پرت بوديم، يا من يا او. شايد با دوباره خوانی اش به کلی مجاب بشوم و دست های بی گناهش را در عالم خيال و خاطره غرق بوسه کنم. آن شعرها گاهی بيش از حد زيباست. فوق العاده است. اما گمان نمی کنم آب مان به يک جو برود. دست کم برای من "فقط زيبايی" کافی نيست. چه کنم. اختلاف ما در موضوع کاربرد شعر است. شايد گناه از من است که ترجيح می دهم شعر شيپور باشد نه لالايی. يعنی بيدار کننده باشد نه خواب آور...

 از جهت فرم کارهايش او را در رديف فروغ می گذارم. آن سنگينی و تقيد به وزنی که در کار اخوان هست و کارش را از شعر دور می کند و به حيطه قدرت ادبی می کشد در کار اين دو نيست. ضمنا برای آن که همه چيز را گفته باشم اين را هم اضافه می کنم انسانی شريف تر از سهراب کم تر شناخته ام. اختلاف مشرب ها به جای خود، من از صميم قلب به خلوص اين انسان بی غل و غش حرمت می گذاشتم."

                                        + شاملو

---خنیا

می خواهم اندکی، در حد فهم و توان خود، به سهراب سپهری بپردازم. شايد بهترين کار در حق آن انسان پاک، به سراغش رفتن با چشم هايی شسته، با نگاهی که همان که هست می خواهدش نه آنچه از او می آفرينند باشد.

با نقل قول هايی از بزرگان شعر و ادب به خلوتش پا می گذاريم و آنگه می کوشيم تا سهرابی را بجوييم که زيباييش به حقيقت خالص اش است نه آنچه از او ساخته اند و نه آنقدر کوچک که بی رحمانه بر او بشورند...

" برای اين می نويسم که بدانم کيستم، در کجا، کجای عصر و زمانه خود هستم. بدانم، دانستنی براستی دانستن، که آيا هنوز هستم، هنوز زنده ام؟...من برای اين می نويسم، می سرايم، متغنی می شوم، که بدانم آيا هنوز می توانم واجد و عارف آن چنان لحظات گردم و آن چنان شعف را فريادگر شوم و زمانه را آگاه کنم؟...می سرايم، می نويسم برای آنکه می خواهم بسرايم و بنويسم و اين خواست، تا آن جا که من بارها و بارها آزموده ام و دانسته ام براستی بيرون از اختيار است. من نمی توانم بدرستی که نمی توانم اراده کنم و بنشينم و بسرايم و بنويسم و کار تمام. نه، و اين تقريبا نه که تحقيقا برون از اختيار و اراده بودن لحظه های سرودن است که "درک می شود، اما وصف نمی توان کرد".... می سرايم و می نويسم، برای اين که می بينم هنوز برای نبرد و تلاشی والا و ارجمند، هدف ها و نشانه هايی در پيش رو دارم و آن ندا دهنده و صلاگر درونی می گويدم : تلاش کن، نبرد کن آنک هدف و نشانه، آنک دشمن درستی و راستی، رادی و پاک نهادی... و می بينم و می دانم که تا نيرويی و توانی در تن و جان دارم، بايدم کرد، نبرد بايد ای مرد، نبرد و چنين بوده است تاکنون که هميشه دشمنی پيش رو و انگيزه ای برای درگيری و گلاويزی داشته ام و دارم که با او سر سازش نمی توانم داشت و آن انگيزه چه قدر والا و انصراف ناپذير است،... می سرودم و می نوشتم، برای اينکه می ديدم، عجبا، چگونه نمی بينند که چه بسيار از امور چه مايه خنده آور و مسخره است و ناظران خامش به تماشا نشسته اند، گويی تماشاگر اموری براستی جدی و بسامانند و من بر عهده خود لازم می شناختم که نشان دهم..که اين ها، آن نيست که می گويند و بايد باشد،"

                                           + مهدی اخوان ثالث، م.اميد

---خنیا

... بيابان بودم، ديدم شترها را، ديدم آن ها را که سر می بريدندشان. مارهای هراسان را، عقرب های آشفته را ديدم که بر خود نيش می زدند و می سوختند. دلم گرفت، تنهايی بود و تنهايی.

 به روستايی آمدم، آسمانش آبی، دشت هايش چه فراخ. سکوت بود و سکوت. سراغ بلبل هاشان گرفتم، گفتند سياه چالشان برده اند. سوغات بيابانم تشنگی بود، چشمه را جستم، خشکيده بود، گفتند کفر می گفت!

 رهايشان کردم، مردمان بی چشمه و بی بلبل را، که نشسته بودند و غروب ها را می شمردند تا شايد بلبلی باز آيد يا عقابی لااقل.

  به شهر که رسيدم تنها دل های پوسيده مانده بود و بدن های پاره پاره، پيکرهای گناهکار، پرنده های مرده پرست آفتاب را دزديده بودند، هرچه دويدم هيچ نيافتم، هيچ نبود، جوی خون بود و سايه مرگ، بر ديواری نوشته بود: در اين شهر بدی داستانی می شود از گذشته ها. . .

 قلبم شکست، دويدم، گريستم و فرياد کنان دويدم...

آه دريا، دريای آبی، مارا چه شده است؟ دريای مهربان، دريای صبور، مرا در آغوشت پناهی ده . . .

---خنیا